Binnenkort gaan vriendje D. en ik verhuizen. Als het goed is, is binnenkort alles financieel rond en kunnen we onze spullen in gaan pakken, nieuwe meubels kopen en de boel verhuizen. Mijn hoofd staat daardoor helaas niet echt naar het schrijven van nieuwe berichten op mijn weblog.

Ik hoop dat ik het – wanneer alles achter de rug is – weer op ga pakken. Ik had er juist zo’n lol in. Dus hopelijk: tot over een tijdje!

Het is zaterdag, een uur of één en het is druk in de stad. Zo druk, dat een oudere mevrouw met een stok in haar hand de straat niet meer over durft te steken terwijl ze bij het zebrapad staat te wachten. Verschillende auto’s stoppen voor haar, maar ze wuift ze allemaal weg met haar hand. Doorrijden moeten ze, ze voelt zich te opgejaagd om nu de straat over te steken.

Angstig kijkt ze naar rechts, de kant waar haar bus vandaan komt. Zou hij al komen? Wanneer wordt het rustiger zodat ze over kan steken?

Het verkeer raast door en de vrouw wordt onrustig. Maar dan komt er plotseling een man op haar af. Wat zou hij willen? Hij heeft zijn auto aan de kant van de weg geparkeerd. Hij kijkt haar aan en steekt alvast zijn hand uit. Vragend kijkt zij hem aan.

In mijn achteruitkijkspiegel zie ik hoe ze samen de weg over steken. De vrouw houdt de arm van de man stevig beet en ze kijkt hem meerdere malen dankbaar aan. Ze is precies op tijd voor de bus.

Een jongen met lippenstift: ik had het nog nooit gezien. Tot vandaag. Ik stond bij de bushalte te wachten en ja hoor, daar kwam hij aan met zijn roze polo, half lange donkerbruine in de wind wapperende haren en lichtroze, glanzende lippenstift op zijn lippen.

Misschien word ik te oud, maar ik moest er even aan wennen. Ik kon het in eerste instantie niet geloven. Ik keek nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. En toen vond ik het wel weer genoeg geweest; de lippenstift zat er echt.

En ja, waarom ook eigenlijk niet?

Het grote nadeel van vakanties vind ik altijd dat ze zo kort lijken te duren. Ook al ben je weken weg, het voelt achteraf altijd alsof het maar een paar dagen waren.

Ook dit keer was dat weer het geval met onze vakantie in Canada. Ik moest afscheid nemen van mijn lieve schoonzus en zwager en van het kleine mannetje dat elke ochtend om half zeven mijn gezicht stond te bestuderen naast mijn bed als ik net wakker was geworden of nog net niet.

Ze gingen mee om ons uit te zwaaien op het vliegveld. Kleine Bram van 2,5 jaar begreep dat dit geen normale situatie was; hij zou ons echt voorlopig niet meer zien. Eerst kwam hij al een aantal keer kroelen. En toen we uiteindelijk naar de gate liepen, schreeuwde hij zo hard als hij kon "doei!", terwijl hij driftig naar ons zwaaide.

Alles mensen om ons heen keken mee. En wij natuurlijk terug schreeuwen: "Doei!!". Want tja, waarom zou je je schamen voor omstanders die je toch nooit meer ziet. Maar neefje Bram vond dit afscheid te magertjes. Zolang hij ons kon zien, bleef hij roepen: "Doei!!". En wij maar terugroepen. Net zo lang totdat we elkaar niet meer konden zien. Jammer, maar wat een mooi afscheid. Een onvergetelijk moment…

Bram, ik mis nu al je vaste uitspraken:

"C’est Suzanne!!!" (als ik uit bed kwam)

"Suzanne pelen?" (juist: spelen)

"Kijk, Suzanne, Nissan" (hij kent nu al meer automerken dan ik)

"Doei!!"

Als ik ga vliegen, gebeurt er altijd iets bijzonders, meestal in de vorm van vertraging. Dus toen ik dit keer bij de ‘gate’ zat te wachten om in het vliegtuig te gaan en er gemeld werd dat we ongeveer tien inuten vertraging hadden, verbaasde mij dat niets. Zelfs toen ze na tien minuten aangaven dat de vertraging met nog eens twee uur op zou lopen, was ik niet verrast.   

Gelukkig had ik genoeg spullen meegenomen (boeken, muziek, computer, puzzelboekjes, eten), dus ik hoefde me niet te vervelen. Na ongeveer twee uur bleek dat de vertraging nog iets verder op zou lopen tot in totaal ongeveer vijf uur. Ik kreeg een dinerbon en mocht wat gaan eten.

Na ongeveer vijf uur was ik weer terug bij de ‘gate’. Daar konden de medewerker mij melden dat het vliegtuig die dag niet zou vliegen. Voor een overnachting zou worden gezorgd. Samen met nog 200 andere mensen checkte ik in bij het hotel. 

De volgende dag zou het vliegtuig op hetzelfde tijdtip vertrekken als die dag daarvoor. Het onderdeel dat ontbrak in het vliegtuig (!) zou tegen die tijd zeker zijn bezorgd en in het vliegtuig zijn gezet. Helaas bleek bij het inchecken opnieuw dat de vlucht vertraging op had gelopen. Het ontbrekende onderdeel moest uit Duitsland komen en het voertuig dat het onderdeel kwam brengen, was – hoe kon het ook anders – vertraagd.

Maar uiteindelijk gingen we dan toch vliegen. Het vliegtuig had alle onderdelen die het nodig had en 27 uur later dan verwacht kwam ik eindelijk aan op de  plek van bestemming…

Een van mijn eigenschappen is dat ik denk dat ik alles kan. Vaak valt dat in de praktijk vies tegen, maar dat blijkt dan net te laat waardoor er geen weg meer terug is. Maar toch, ik blijf alles proberen.

Dus toen ik laatst in een park mensen zag lopen op een touw dat tussen twee bomen hing, dacht ik dat ik dat ook zou kunnen. Ik zag mensen die er vanaf de grond opsprongen en zonder moeite naar de overkant liepen. Ik zag zelfs mensen die al springend naar de overkant gingen, dus hoe moeilijk kon het zijn?

Bij mijn eerste stappen bleek het al veel moeilijker dan verwacht. Ondanks dat ik de hand van mijn vriend beet hield, schudde het touw heftig van links naar rechts en ik kreeg het niet stil. Extra spannend werd het toen mijn tweejarige neefje besloot dat het ook leuk zou zijn als het touw niet alleen van links naar rechts zou gaan, maar ook op en neer. Blij liep hij naar het touw toe en begon het op en neer te duwen.

Inmiddels had ik de hand van mijn vriend bijna tot moes fijngeknepen en ik keek mijn neefje smekend aan. Dat vond hij een grappig gezicht, waardoor hij heel hard moest lachen en nog harder aan het touw ging trekken. De mensen die langs liepen, vonden dat weer een leuk gezicht en bleven staan om te kijken wat er zou gaan gebeuren.

Gelukkig ging het allemaal goed. Ik kwam aan de overkant. Ik was blij en mijn vriend had een blauwe hand. Kortom: een mooi eindresultaat.

Vorige week kreeg ik een leuk berichtje van Brigitta (http://brigittatuik.blogspot.com/): zij heeft een award aan mij gegeven! Het is mijn eerste award, dus ik ben natuurlijk apetrots. Ik wacht nog even met het doorgeven ervan; ik ga er eerst even van genieten.

Brigitta, heel erg bedankt!

Bij sommige luchtvaartmaatschappijen kun je – naast het betalen voor een bepaalde vlucht – ook betalen voor een bepaalde stoel. Aangezien ik niet zo’n vlieger ben, leek mij dit een uitstekend idee. Je zoekt gewoon uit welke plek in het vliegtuig het veiligst is om vervolgens die stoel te boeken.

Maar wat blijkt? Voor dat geintje vragen ze € 19,- per stoel. Per reis. Dus wie ook weer terug naar huis wil, betaalt het dubbele. En wie zijn partners mee wilt nemen, het vierdubbele (behalve als je ontzettende ruzie hebt gekregen en die persoon daar achterlaat, maar daar gaan we even niet vanuit). Om nog maar niet te spreken over het mee laten vliegen van kinderen.

Aan de ene kant is het niks: ik betaal graag € 19,- als ik zeker weet dat ik een crash daardoor overleef. Aan de andere kant vind ik het belachelijk duur. De kans dat een vliegtuig neerstort, is nihil en als het al neerstort, is meestal iedereen dood. Nee, dan besteed ik mijn geld liever aan iets leukers of nuttigers.

Ken je dat, dat je altijd veel te veel kleding meeneemt op reis? Hoe lang ik ook ga, ik neem altijd wat extra kleding mee. En dat levert leuke discussies op.

"Hoeveel truitjes heb je nu bij je?"

"Vijf."

"We gaan drie dagen weg, hè. Bovendien heb je al iets aan, dus eigenlijk heb je dan nog maar voor twee dagen kleding nodig…"

"Laat me nou!"

"Maar wat heb je dan allemaal bij je?"

"Gewoon… Drie shirtjes. En dan natuurlijk nog een trui en een vest voor als het wat kouder wordt."

"Oké."

"Nou, het past toch in de koffer?"

"Ja, maar wie neemt er nou een koffer mee voor twee overnachtingen?"

Enzovoorts.

Het positieve nieuws is dat ik voor een reis van drie dagen tegenwoordig nog maar drie dingen meeneem. En het nog betere nieuws is dat ik daarvoor een nieuwe tas moest kopen, omdat de koffer nu te groot was!

Terwijl ik sta te wachten op de trein hoor ik iemand "oh" en "ah" kreunen. Ik kijk om me heen en onderzoek waar het geluid vandaan kan komen. Na een tijdje weet ik het zeker: het moet van de vrouw zijn die in het wc-hokje op het perron zit.

De klanken worden steeds harder en inmiddels klinkt er ook geklop. Ondertussen ontstaat er enige onrust bij mij en de mensen om mij heen. Gaat alles wel goed met de vrouw? Heeft ze hulp nodig? Als ze voor de zoveelste keer "oh… ah…!" heeft geroepen en het geklop nog harder is geworden, is het geduld van de vrouw naast mij op. Ze loopt naar de wc toe en trekt de deur open. De vrouw op krukken was juist klaar en stond op het punt om naar buiten te stappen.

En haar commentaar naar aanleiding van het bezorgde gezicht van de vrouw?

"Jeetje, wat stonk die wc."